Zorg en Participatie

“Een leefbaar Maassluis, is een zorgzaam Maassluis!” 

11.1 | Blijvende alertheid op financiële krapte 

Sinds de decentralisaties van de Wmo, Participatiewet en Jeugdwet in 2015 zijn gemeenten verantwoordelijk voor het beleid rondom zorg, werk en inkomen. Deze decentralisatie vloeide voort uit bezuinigingen, maar wij staan volledig achter de doelstelling van de nieuwe wetten: maatschappelijke ondersteuning bieden zodat mensen zo lang mogelijk zelfstandig kunnen meedoen in de samenleving. 

Gaandeweg is duidelijk geworden dat de uitvoering niet vlekkeloos verloopt - iets wat velen al hadden zien aankomen. In de praktijk blijkt het bijzonder lastig voor gemeenten om met een kleiner budget dezelfde zorg te blijven leveren. Bovendien is het voor gemeenten lastig om goed te sturen op de inhoud, omdat voldoende kennis en expertise vaak ontbreekt. 

We kunnen gerust stellen dat dit het meest complexe beleidsdomein is. Niet voor niets vormt het sociaal domein de grootste kostenpost: maar liefst 50% van alle gemeentelijke uitgaven. Het is dan ook van groot belang dat de gemeente hier de komende jaren voldoende aandacht aan blijft besteden, zodat niemand tussen wal en schip valt. 

11.2 | Een ambulancepost in Maassluis 

Maassluis groeit en krijgt steeds meer inwoners, maar de capaciteit van de noodhulpdiensten groeit helaas niet mee. Ambulances halen niet altijd hun aanrijtijd. Daarom pleit Leefbaar Maessluys voor een eigen ambulancepost in Maassluis, zodat de aanrijdtijden vaker gehaald worden. Dit kan worden gerealiseerd via een particuliere aanbieder, maar de gemeente moet wat ons betreft ook steviger lobbyen bij de veiligheidsregio. We onderzoeken de mogelijkheid om de oude ambulancepost nabij Docwerk weer dienst te laten doen. 

11.3 | Een dekkend AED-netwerk 

Leefbaar Maessluys is zeer tevreden met het aantal openbare AED-apparaten in onze stad. Toch is er nog verbetering mogelijk: het AED-netwerk moet volledig dekkend worden. Bovendien moeten alle AED’s daadwerkelijk worden opgenomen in het oproepsysteem en op de interactieve kaart van de Hartstichting - wat nu nog niet overal het geval is. 

11.4 | Lokale invulling van het VN-gehandicaptenverdrag 

Maassluis moet een veilige en toegankelijke stad zijn voor iedereen: mensen met een beperking, ouderen, en mensen in een rolstoel, scootmobiel of met een kinderwagen. Alle openbare bedrijven en instellingen moeten volgens het VN-gehandicaptenverdrag goed bereikbaar zijn voor mensen met een beperking, en wij willen dat dit in Maassluis daadwerkelijk goed wordt uitgevoerd. Daarbij is het belangrijk dat we oog houden voor de consequenties voor ondernemers én zelf duidelijke richtlijnen opstellen. De openbare ruimte - met name de loop- en wandelpaden - moet goed worden onderhouden en rolstoel- en rollatorvriendelijk zijn. Op dit vlak valt in Maassluis nog behoorlijk wat winst te behalen. 

11.5 | Buurt- en jeugdwerk integreren met wijkteams 

Wij willen het buurt- en jeugdwerk onderbrengen binnen de nieuwe wijkoverlegplatforms (WOP’s) en de bijbehorende wijkteams. Dit willen we combineren met het jeugdbeleid, zodat het beter aansluit op het beleid voor kinderopvang, onderwijs, arbeidstoeleiding en gezinsondersteuning. 

11.6 | Goede verstandhouding tussen mantelzorger, zorgvrager en hulpverlener 

Tijdens het zogeheten keukentafelgesprek moeten mantelzorgers op een heldere en transparante manier geïnformeerd worden. Dit bevordert een goede samenwerking tussen mantelzorger, zorgvrager en hulpverlener. Duidelijke informatie over beschikbare ondersteuning helpt overbelasting van mantelzorgers te voorkomen. 

11.7 | Handhaving van de Balkenendenorm 

Leefbaar Maessluys wil dat de Balkenendenorm in Maassluise zorginstellingen strikt wordt nageleefd. Bestuurders en managers die meer verdienen dan is toegestaan, moeten door de gemeente worden aangesproken. Zorggeld hoort terecht te komen bij de zorg zelf, niet bij onnodig hoge salarissen voor managers. 

11.8 | Verplichte wederkerigheid voor bijstandsontvangers 

De Participatiewet maakt het mogelijk dat bijstandsontvangers onbetaalde, maatschappelijk nuttige werkzaamheden verrichten, zolang dit geen betaalde banen verdringt. Dat vinden wij een positieve ontwikkeling. Wij willen dat dit in Maassluis de norm wordt en dat zoveel mogelijk bijstandsontvangers hieraan deelnemen. Bij stelselmatig of onrechtmatig tegenwerken of weigering kan worden besloten om het inkomen tijdelijk te korten. Indien de weigering op medische gronden plaatsvindt, kan de ontvanger worden gevraagd mee te werken aan een belastbaarheidstoets. Daarbij kan de uitkerende instantie verzoeken een onafhankelijke arts of specialist te raadplegen. 

11.9 | Geen jonge carrières in de bijstand 

Jongeren onder de 27 zonder diploma horen wat ons betreft niet in de bijstand, maar in het onderwijs, aan het werk of in een combinatie van beide. Een ‘carrière’ in de bijstand moet te allen tijde worden voorkomen. De gemeente moet jongeren hierbij actief ondersteunen - door hen te helpen bij het vinden van werk of het terugkeren naar school - zodat ook zij de kans krijgen om een zelfstandig en succesvol leven op te bouwen. 

11.10 | Werken moet lonen! 

Werken moet lonen, maar dat vaak niet het geval. Mensen die werken en net boven het minimumloon verdienen, vallen vaak tussen wal en schip: zij missen gemeentelijke regelingen en kwijtscheldingen, terwijl mensen met een lager inkomen daar wél toegang toe hebben. Dit ontmoedigt werk en is niet eerlijk. 

Leefbaar Maessluys wil deze armoedeval actief verkleinen. Dat doen we door gemeentelijke inkomensregelingen geleidelijk af te bouwen, zodat extra werken of een kleine loonstijging ook echt voordeel oplevert. 

Concreet betekent dit: 

• Gemeentelijke regelingen blijven beschikbaar tot maximaal 120% van het wettelijk minimumloon, maar worden stapsgewijs afgebouwd naar 100%. 

• Gemeentelijk beleid wordt zo ingericht dat werken altijd loont en niemand erop achteruitgaat door extra inzet of doorgroei. 

• Werkenden met een inkomen tussen 100% en 120% van het minimumloon krijgen gerichte ondersteuning, bijvoorbeeld via lagere gemeentelijke lasten, sport- en participatieregelingen. 

Met deze aanpak zorgen we voor meer rechtvaardigheid, stimuleren we arbeidsparticipatie en versterken we de bestaanszekerheid van werkende Maassluizers - zonder mensen in kwetsbare situaties uit het oog te verliezen.