2.5 | Taaleis als voorwaarde voor bijstand: inspanning moet voelbaar zijn 

Samen zijn wij Maassluis en samenleven lukt alleen als we elkaar verstaan - letterlijk en figuurlijk. Wie hier woont, moet zich inspannen om de Nederlandse taal te leren en zich te voegen in onze gedeelde waarden en normen. Dat is geen onredelijke eis, maar een basisvoorwaarde voor een volwaardige deelname aan onze samenleving. 

Leefbaar Maessluys wil daarom dat de taaleis voor mensen met een bijstandsuitkering strikt wordt gehandhaafd. De Participatiewet verplicht bijstandsgerechtigden zich in te spannen om de Nederlandse taal op ten minste A2-niveau te leren. Wat ons betreft wordt deze inspanningsverplichting ook echt een meetbare voorwaarde voor het recht op bijstand. Wie zich aantoonbaar onvoldoende inspant, moet gekort worden op de bijstandsuitkering. 

De wet biedt gemeenten de mogelijkheid om bij onvoldoende inspanning de bijstandsuitkering tijdelijk te verlagen. Leefbaar Maessluys wil die mogelijkheid maximaal benutten. Dat betekent concreet: een waarschuwing bij de eerste overtreding, en bij herhaling of structurele weigering een verlaging van de uitkering met 20% tot maximaal 40%, afhankelijk van de duur en ernst van het nalaten. Uitgesloten wordt niemand, maar vrijblijvendheid is verleden tijd. 

Wij willen niet dat mensen buiten de boot vallen - we willen juist dat iedereen aan boord komt. Maar daarvoor moet men wel willen roeien. Een samenleving werkt alleen als mensen bereid zijn daaraan bij te dragen. 

2.6 | Inburgering met resultaat: eerlijk, streng en doelgericht 

Sinds 2022 zijn gemeenten verantwoordelijk voor de uitvoering van de nieuwe Wet Inburgering. Leefbaar Maessluys wil sturen op een stevig, maar realistisch inburgeringsbeleid: geen achteroverleunen, maar ook geen bureaucratisch doordraaien. 

Dankzij de wet kunnen we individuele inburgeringsplannen opstellen. Wat helaas ontbreekt, is beleidsruimte om verplichte onderdelen van het inburgeringstraject over te slaan wanneer die aantoonbaar zinloos zijn. Denk aan hoger opgeleide statushouders die verplichte modules moeten volgen die niets bijdragen. Leefbaar Maessluys wil dat de gemeente hier binnen de grenzen van de wet kritisch en pragmatisch mee omgaat: maatwerk waar het kan, duidelijke handhaving waar het moet. 

Daar staat tegenover dat wij streng willen toezien op het naleven van inburgeringstermijnen. De gemeente betaalt sinds 2022 de vaste lasten van statushouders, en het is niet de bedoeling dat mensen eindeloos in het traject blijven hangen. Tijdige afronding van het inburgeringstraject is niet alleen efficiënter, maar ook essentieel voor integratie en zelfstandigheid. Verlengen kan in uitzonderlijke gevallen, maar moet een uitzondering blijven. 

Daarnaast is het cruciaal dat de gemeente voldoende taalcoaches en opleidingscapaciteit heeft. Wachtlijsten moeten beperkt blijven. Wachten op taallessen betekent wachten op deelname aan de samenleving - dat accepteren we niet. Tegelijkertijd willen we efficiënt omgaan met middelen: overcapaciteit en leegloop zijn net zo onwenselijk. 

Tot slot: we houden scherp toezicht op de kwaliteit van taalbureaus. Fraude met onderwijsgeld en malafide bureaus zijn onacceptabel. Leefbaar Maessluys pleit voor strengere selectie en handhaving om misbruik van gemeenschapsgeld te voorkomen. 

2.7 | Stop de opmars van woke-ideologie 

In onze samenleving - en met name binnen sociaal-culturele instellingen - zien we een sterke opkomst van het zogenoemde woke-denken. Deze links-liberale ideologie, overgewaaid uit de Verenigde Staten, beweert op te komen voor maatschappelijke misstanden zoals racisme, discriminatie en ongelijkheid. Aanhangers noemen zichzelf ‘woke’ - zogenaamd ‘wakker’ - omdat zij alert zouden zijn op onrecht. 

De oorsprong van deze gedachtegang ligt in het klassieke marxisme, waarin de wereld werd verdeeld in onderdrukkers en onderdrukten. Waar dit vroeger draaide om economische klassen (arbeiders versus kapitalisten), is het sinds de val van de Berlijnse muur verschoven naar een sociaal-cultureel narratief. De rol van ‘onderdrukten’ wordt nu ingevuld door allerlei minderheden - van moslims tot LHBT’ers, van mensen van kleur tot mensen met een beperking. De ‘onderdrukkers’ zijn in dit nieuwe wereldbeeld de autochtone Nederlanders, die symbool zouden staan voor een zogenaamd patriarchaal en onderdrukkend systeem. 

Deze ideologie leidt tot toenemende overgevoeligheid en intolerantie. Minderheden wordt een slachtofferschap opgelegd, terwijl Nederlanders een schuldgevoel wordt aangepraat. Het gevolg: veel mensen passen zelfcensuur toe en durven zich niet meer vrij uit te spreken, uit angst om weggezet te worden als fout of ‘racist’. 

Leefbaar Maessluys ziet dit als een onwenselijke en gevaarlijke ontwikkeling voor onze vrije samenleving. Wij verzetten ons daarom tegen de invloed van deze woke-ideologie in het lokale beleid. 

Wij zeggen duidelijk: 

• Nee tegen diversiteitsquota; 

• Afschaffing van de ‘Charter Diversiteit’ 

2.8 | Emancipatiebeleid zonder hypocrisie en symboolpolitiek 

Leefbaar Maessluys staat voor een realistisch en eerlijk emancipatiebeleid. De hypocrisie rondom het LHBT-beleid in Maassluis moet daarom stoppen. Het ophangen van regenboogvlaggen bij kerken of scholen zoals het Reviuslyceum wordt gepresenteerd als een daad van inclusiviteit, maar mist het doel volledig. Uit diverse onderzoeken blijkt immers dat homohaat vaak afkomstig is van daders met een niet-

westerse achtergrond. Als we werkelijk iets aan de veiligheid en emancipatie van LHBT’ers willen doen, moet daar ook de focus liggen. 

Toch zien we dat linkse partijen het gesprek hierover uit de weg gaan. Zo zijn zij nog nooit naar de moskeeën in Maassluis gestapt om daar een regenboogvlag aan te bieden. Als je uitgaat van de maakbaarheid van de samenleving, zoals het links-liberalisme doet, zou dat toch een logische stap zijn? 

Leefbaar Maessluys gelooft echter niet in dat maakbaarheidsdenken. Wij denken niet dat je cultuur zomaar kunt veranderen met symbolische gebaren. Acceptatie en emancipatie moeten van binnenuit komen. Daarom hoeven instellingen en moskeeën van ons geen regenboogvlag op te hangen. 

Onze inzet ligt bij realistische maatregelen: minder immigratie, meer veiligheid en een eerlijk emancipatiebeleid. Symboolpolitiek met vlaggen en holle leuzen werkt averechts. Leefbaar Maessluys blijft de scheve redeneringen en hypocrisie van links aan de kaak stellen. 

2.9 | Gelijke kansen zonder voorkeursbeleid 

Leefbaar Maessluys keurt iedere vorm van discriminatie af - óók zogenaamde ‘positieve discriminatie’. Iedereen verdient het om beoordeeld te worden op individuele kwaliteiten, niet op huidskleur, geslacht of afkomst. 

Daarom zijn wij tegen diversiteitsquota en tegen vacatureteksten waarin bijvoorbeeld staat: “bij voorkeur zoeken wij iemand van kleur” of “bij voorkeur een vrouw”. Zulke richtlijnen zijn geen middel tot gelijkheid, maar vormen juist een nieuwe vorm van ongelijkheid. 

In onze optiek moet de gemeente - en ook alle organisaties die met gemeentelijk geld werken - mensen uitsluitend selecteren op basis van bekwaamheid, inzet en gedrag. Voorkeursbeleid op grond van achtergrond of uiterlijk past daar niet bij. 

2.10 | We noemen de beestjes bij de naam 

Leefbaar Maessluys staat pal voor de vrijheid van meningsuiting en een open debatcultuur. Waar anderen wegkijken of de problemen bagatelliseren, durft Leefbaar Maessluys ze wél te benoemen. Wij draaien niet om de feiten heen: als bepaalde bevolkingsgroepen oververtegenwoordigd zijn in criminaliteit of in geweld tegen vrouwen en LHBT’ers, dan zeggen wij dat gewoon zoals het is. Want het is simpel: je kunt een probleem pas oplossen als je het durft te benoemen. 

Wij nemen het veiligheidsgevoel van de Maassluizers serieus. We luisteren naar de verhalen van slachtoffers en maken hun zorgen bespreekbaar. Veiligheid is geen taboe, maar een recht. 

2.11 | Voor gemengd wonen, tegen segregatie 

Wij zijn groot voorstander van gemengde woonbuurten, om te voorkomen dat er gesloten, multiculturele enclaves ontstaan. In het verleden maakte Nederland de fout om immigranten te concentreren in galerijflats, wat het integratieproces belemmerde en gevoelens van eenzaamheid onder vrouwen versterkte. Gelukkig zien we dat dit beleid de afgelopen jaren in Maassluis is bijgesteld. Leefbaar Maessluys wil deze positieve ontwikkeling voortzetten: nieuwe immigranten (statushouders) die we nog opvangen, worden niet langer gecentraliseerd, maar gelijkmatig over de stad verspreid. 

2.12 | Subsidies: geen doelgroepenbeleid op basis van afkomst 

Leefbaar Maessluys staat voor een doelmatig en eerlijk subsidiebeleid. Subsidies moeten effectief zijn, bijdragen aan de samenleving als geheel en zorgvuldig worden ingezet. Wij zijn tegen subsidies aan organisaties die zich uitsluitend richten op specifieke bevolkingsgroepen op basis van etnisch-culturele afkomst. Overheidssteun moet verbinden, niet bijdragen aan segregatie. Projecten die niet het gewenste maatschappelijke effect hebben, komen wat ons betreft niet langer in aanmerking voor subsidie. Ook zijn wij tegen projecten die speciaal gericht zijn op statushouders; deze horen primair gefinancierd te worden door de Rijksoverheid.